Het pyreneese museum : regionale culturen en architectuur

Het Musée Pyrénéen stelt de populaire kunst en traditie van de bergketen voor, in een architecturaal kader dat het symbool vormt van de geschiedenis van de stad Lourdes : de burcht.

Het museum werd in 1921 opgericht door Louis en Margalide Le Bondidier met 18 zalen en permanente ruimten buitenshuis die de hoofdelementen van de bergculturen voorstellen. U vindt er een typische kamer in de stijl van Bigorre, een keuken ingericht in de stijl van Béarn, feestgewaden, maquettes van typische huizen, aardwerk, meubilair uit de oude kerk Saint Pierre de Lourdes, enz.

Tijdelijke exposities illustreren de specifieke thema's van dit rijke culturele erfgoed. Sinds 2002 maakt dit museum deel uit van de Musées de France-keten (Musea van Frankrijk).

Diensten :
Geplande geleide bezoeken
Souvenir en boekenwinkel
Documentair centrum (open op woensdag en op afspraak)
Educatieve en culturele dienst

De burcht : geschiedenis en archeologie

Dit kasteel was achtereenvolgens de hoofdresidentie van de graaf van Bigorre (11de en 12de eeuw), een middeleeuwse burcht die van hand tot hand ging (13de tot 16de eeuw), een gevangenis van de koninklijke macht (17de en 18de eeuw). In de loop der jaren onderging dit monument talrijke veranderingen met een primitieve aula, een kapel en versterkte Romaanse poorten, een vestingtoren uit de 14de eeuw, een platform met kanonnen, een ophaalbrug, enz.

Tot de 19de eeuw was het kasteel een belangrijke militaire post. Het blijft dan ook een opmerkelijke getuige van de evolutie van de versterkingen in de Pyreneese piedmont, van de middeleeuwen tot het tweede Keizerrijk.

Alleen de lapidaire overblijfselen, met het hoofd en de handen van grafbeelden, fragmenten van een altaar en een inscriptie, zijn restanten uit de Romeinse tijd. Ze zijn alleen nog van cultureel belang. Onderdelen van de muurfundamenten met een klein kubiek verband en een gemiddeld regelmatig verband en fundering, herinneren aan het Romaanse tijdperk (11de en 12de eeuw): Uit deze tijd dateren ook de restanten van de flanken van de zuidoostelijke en zuidwestelijke ringmuren.

Tijdens de Gotische periode (13de tot 15de eeuw) werd het kasteel voorzien van drie opeenvolgende verdedigingslinies: de lage ringmuur rond de rots waarop het is gebouwd, het kasteel met zijn met bastions versterkte bovenmuur en tenslotte de donjon.

Later, na de godsdienstoorlogen (16de eeuw) en de aardbevingen van de 17de eeuw, onderging het kasteel talrijke restauraties. Met de projecten van Vauban (1685) en aanpassingen door het korps militaire ingenieurs (1828-1856) kreeg het kasteel zijn huidige allure.